2 dec. 2019

Dichtwedstrijd over Ommen/Vechtdal




Iedereen is welkom deel te nemen.

Schrijf een gedicht over Ommen of het Vechtdal en kom met je gedicht op een van de vijf posters te hangen die door het centrum van Ommen verspreid worden. Een van deze vijf gedichten kan vervolgens de publieksprijs winnen en komt met haar of zijn gedicht in het Ommer Nieuws te staan.
De stadsdichter van Ommen, Viviane Rose, organiseert de Dichtwedstrijd n.a.v de Week van de Poëzie, 30 januari t/m 5 februari 2020. Samen met Jannes Kuik, voormalig stadsdichter van Ommen, vormen ze de Jury. De posters komen op ruim A3 formaat en met een minimale oplage van 200 een week vooraf
de Week van de Poëzie in Ommen te hangen. Vanaf dat moment kan er gestemd worden.

Publieksprijs
Op de posters en in diverse media komt dan te staan waar je precies kunt stemmen op de site van Gemeente Ommen. De bekendmaking van de winnaar en uitreiking van de prijs zal worden gedaan door wethouder Ko Scheele tijdens de speciale muzikale Dichtmiddag Ommen in Café de Herberg op zondag 4 februari, aanvang 13.00 uur. Tom Lucassen, beeldend kunstenaar en galeriehouder, zal voor deze gelegenheid de prijs maken.

Voorwaarden Dichtwedstrijd:
• Een Nederlandstalig of in (deels) Sallands dialect gedicht.
• Een niet eerder gepubliceerd gedicht, ook niet online.
• Alle dichtvormen zijn welkom. Echter niet te lang, zodat het leesbaar blijft op 1 posterformaat A3. Met ruimte voor naam en info poëzieweek.
• Maximaal 1 gedicht per auteur.
• Inzenden kan t/m 18 december 2019
• Uitslag in de week van 6 januari 2020 (iedereen die mee heeft gedaan krijgt een mail)
• Inzending naar: vivianerose@gmail.com o.v.v. dichtwedstrijd Ommen.
Zet in de naam van het doc.-bestand je eigen naam, voorbeeld:
DichtwedstrijdOmmen'NAAM'.doc en niet je naam in het bestand zelf. Als je gekozen wordt, komt deze wel op de poster te staan uiteraard. Het gedicht zelf wordt anoniem beoordeeld en gekozen.
www.facebook.com/Stadsdichter-van-Ommen-522686011597123

---

Wulps waakt het sierlijk
over de Vecht, snavel wijst
overkant witte kerk blauw omrand
centrum van het stadje lijkt omsingelt
bomen-waterpaden-gras-zand-tikkende spechten

Ze rent tot ze wind voelt
vangt vlieger tot hoger
tot dalen, vallen
rent ze weer
vlieger omarmt de wulp
het vraagt om minder voorzichtigheid
dwarrelt naar beneden, opluchting

Ze gaat weer
het water glinstert
bomen met zilverkruinen
goud eronder schittert aan
overzijde van de stroming

In de wind, over de wind
raken we niet uitgewaaid
met haar lach in mij geprent
kijk ik naar Ommen'

Viviane Rose, stadsdichter van Ommen

6 sep. 2019

Een pleidooi voor meer durf bij zowel de kunstenaar als de toeschouwer/deelnemer van Kunst.

De durf te creëren van kunst neemt af naarmate er focus is op de financiën. Dus niet het geld vooraf, maar wat je ermee kunt verdienen.
Of je bent een van de enkeling die direct al succes had en verkocht. Na VanGogh en zovelen(!), moeten we toch leren begrijpen de waarde van kunst vaak genoeg niet gezien wordt tijdens haar of zijn leven.

Er zijn genoeg kunstenaars die geen kunst voor boven de bank maken en zelfs met hun succes nauwelijks kunnen rondkomen en toch dat het het waard vinden. Toch een bijdrage geven aan beeldtaal en een andere kijk.

Dan nog is de vraag, als je wel dat financiële succes (ook) hebt, voor welke artistieke vorm dan ook, of je dan nog durft jezelf te vernieuwen, met angst op verlies van dat succes. Zonder die nodige durf, je eigen en beeldende grenzen opzoeken, geen ontwikkeling.

Ik heb het vooral over de kunst hier. Niet over ambacht of kunstzinnig werk. We zijn als kunstenaar verloren als we focussen op verkoop. Ja, een opdracht, thema e.d. kan zeker inspireren. En toch is authentieke Kunst, zonder enige bemoeienis vooraf belangrijk.
Kunstenaars zijn helaas ook soort van gedoemd dat ze vaak lastig ander werk aankunnen. Daar is hun geest en levensvisie/stijl vaak niet naar.

Zodra ik bijvoorbeeld een bijbaan had, inspireerde mij zo’n baan totaal niet tot de geëngageerde kunst die ik maak(te).

Als we focussen op financieel nut, ook als overheid, lopen we de Kunst met de grote K mis. Nee, Ambacht en alles is niet minder (of meer) belangrijk. Ook amateurkunst, kunstzinnig en creatief bezig zijn, is een gezonde en nodige toevoeging.
Kunst van een kunstenaar bestaat echter niet in 1 dag, met 1 werk… het vraagt om experiment en durf. Grenzen opzoeken van jezelf en het publiek, daar tegenaan gaan of zelfs overheen. We zijn vaak van het; eerst zien en dan geloven. Begrijpelijk, maar wel een levenshouding die de verrassing, de verwondering geen tot weinig plek geeft.

Ik pleit niet ervoor dat kunstenaars zomaar geld krijgen, maar dat de waarde van een kunstenaar, de Kunst, meer wordt ondersteund, bekeken en gewaardeerd. (Zonder alle marketing poespas trucjes eromheen.)
Zonder al die remmingen van leeftijd en opleidingen voor subsidies. Autodidacten die vernieuwend, origineel, eigen bezig zijn, zijn gewoon kunstenaars.

De zomer expo Europa in de Fundatie te Zwolle was daarom zeer verfrissend. De werken werden anoniem gekozen. Het werk zelf stond er voorop. Dat mag naar mijn mening wat vaker.

Ja, ik ben voor een basisinkomen. Maar voor dat dat ooit zover is, ben ik ervoor dat er in de Kunst weer meer durf zichtbaar wordt. Het experiment weer meer kan en gefaciliteerd wordt. 
Dat kunst niet bestaat om het oog en gevoel te entertainen. En als dat het wel doet, individueel afhankelijk is en de kijker ook eigen mag zijn en niet OEH en AAH's in koor hoeft te roepen.
Ook de toeschouwer en met sommige werken: de deelnemer, mag ook meer ruimte krijgen.
Het mag allemaal best ook mooi zijn, maar kunst kan zelfs het lelijke mooi maken en het mooie lelijk…

Jongeren werden in de Fundatie losgelaten. Toen ik hoorde dat ze het allemaal niets vonden, kon ik mij niet inhouden gewoon het even uit te leggen. Dat het niet altijd gaat om hoe mooi het beeld is, maar wat de bedoeling is. Dat sommige dingen het typische Nederlandse benadrukten bijvoorbeeld. 
Op een foto-werk zie je twee ouderen op een zandverstuiving wandelen en hun voeten laten een spoor achter. Ik zei: de titel is oorlogskinderen... Het zette ze even tot nadenken, tot stilte en eentje bedankte mij gemeend ook.
Net als een taal met woorden, kun je beeldtaal leren, een begin geven.

Kunst kan een spiegel voorhouden, kan verassen, kan doen voelen, denken en ervaren op een andere en beeldende manier. En soms doet het de een niets en de ander veel. Kunst prikkelt en heeft ruimte nodig te ontstaan, te prikkelen.

Veel plezier met durven te maken en te kijken.



24 jun. 2019

Herinnerings-bootjes tijdens de Kunstschouw

Tijdens de Kunstschouw, in de kerk van Noordwelle, was mijn werk Undream te zien.
De bezoekers konden naast het bekijken van het album een herinnerings-bootje vouwen en zo ontstond het werk / de installatie met de bootjes. Je mocht er een naam opschrijven van iemand die je mist. Een vroegere vriendschap, familielid, geliefde...
Veel mensen hebben een bootje gevouwen. Zeker zo'n 350 mensen. Vooraf had ik een start gemaakt van 100 bootjes.
Voor wie mee hebben geholpen, wil ik heel erg bedanken. Mooie gesprekken en momenten kwamen er uit voort. Dank!

Video van het werk/ruimte/resultaat:

17 mei 2019

Mijn gedicht op paneel

Mijn gedicht hangt!
Het was veel werk, maar het is gelukt!

En nog meer prachtige panelen erbij in Ommen! 

(Zie en lees hier meer: https://www.facebook.com/vechtdalkunsten )

9 mrt. 2019

Je kind met plezier, durf en eigenheid creatief laten zijn.

Creatief zijn is voor kinderen vaak niet moeilijk, maar het vrij erin voelen en durven helaas wel. Er zijn meningen van andere kinderen en ja, ook ouders. Hoe miniem ook, die kunnen al invloed hebben. Of er wordt niet genoeg ruimte en mogelijkheden gegeven daadwerkelijk creatief te zijn.

In deze blog deel ik graag mijn eigen inzichten en ervaringen, en wellicht inspireert het. Mijn dochter houdt zich wat betreft creativiteit niet in en is zelfs voor mij een inspiratie. Buiten dat elk kind zijn eigen karakter-ingrediënten heeft, is het deels zeker mogelijk het te stimuleren.

Om te beginnen, mijn dochter maakt kunst. Nee, Kunst (met een grote K) volgens haar.
Ze durft, doet, denkt, laat los, geniet, gaat er in op. Altijd? Nee. Vaak? Ja. Zelfs als ik vraag of ze een koekje wilt, wijst ze het bijna beledigd af op zulke momenten. “Ik ben bezig!”

Ze is 5, dus ik weet niet hoe het uiteraard is over een maand, een jaar of meer. Ik kan wel zeggen dat haar vrijheid, focus en zin als ze creatief bezig is, mij zelfs inspireert als kunstenaar. Ooit studeerde ik af aan de kunstacademie . . .
Dat zal uiteraard ook hebben meegespeeld: mijn ervaring en genen.

Toch denk en zie ik dat haar plezier ook voorkomt uit mijn plezier haar zo creatief en op haar eigen manier bezig te zien en haar zien ontwikkelen.

Ja, soms heb ik wel gezegd: gebruik meer dan één kleur, maak het papier vol, maar meestal vroeg ik gewoon: is dit werk af? Zegt ze ja, dan is het af. Soms denkt ze nog even na. Heel soms geef ik tips en voegt ze iets toe. Ze zegt gerust tegen mij NEE! :)

Wilde ze een kleurplaat met alleen zwart vol krassen . . . ook goed. Dat was haar 1-kleur-periode.
Er was en is altijd papier in huis: steviger A3 papier en zelfs rollen papier. Deze schaf ik alleen voor haar aan, want ik teken of schilder niet zelf.

Met voeten verven en over een stuk papier lopen, met handen, sponsjes etc. Van alles heeft ze mogen uitproberen. Ik heb het geluk dat ze netjes is. :D
Weleens doet ze dat samen met een van haar vrienden of met mij op 1 papier samen. Dat laatste heb ik moeite mee, moet ik zeggen, omdat ik het graag haar (kunst)werk laat en het zonder mijn teken-pogingen ik het serieus mooier en creatiever vind. (Andere creatieve/kunstvormen passen beter bij mij. :))

Soms ging ik naast haar zitten tekenen. Dat inspireerde haar dan tot iets soortgelijks te komen. Dat ik werkelijk geniet van haar creaties, laat ik blijken. Dat stimuleert haar ook weer. Soms hang ik het op. Een nieuwe kleurplaat die ze vaak buitenshuis heeft gekleurd, tijdens een uitje of zo, komt op de koelkast. Eén heel opvallend werk komt in een lijst, etc.

Ik probeer niet alleen het woord mooi of goed te gebruiken, maar af te wisselen met: wat leuk! of wat kleurrijk!, etc. Anders krijgt ze 'het beste zijn' kinder-fenomeen. Kan daar slecht tegen, want het is ongezellig en niet zo aardig. Het is immers geen wedstrijdje.

Ze maakt gewoon creaties uit haar hoofd (van wat ze heeft gezien of bedenkt), denkt niet teveel na, terwijl ze ondertussen vaak neuriet, zingt of praat. Soms hele verhalen vertelt ze over de tekening, achteraf of tijdens het tekenen.

Ze herhaalt graag een vorm of een thema en maakt er een hele serie van. Ik bewaar alles, behalve echte onrustige krasjes. Soms zet ik er achterop de datum en het verhaal/beschrijving.

Het jammere is dat ik soms van andere kinderen hoor naar anderen toe, ook naar mijn dochter: dat lijkt niet, ik kan beter tekenen. Wat sowieso niet aardig is om te zeggen. Dan zeg ik gelijk: nee, jij tekent anders, jullie tekenen allebei leuk, mooi.
Er is geen beter. Ze zijn 5! Het is leuk om te doen. Ik geef op dit soort momenten beiden complimenten/leuke reacties: wat origineel, wat vrolijk, wat een mooie kleuren, wat goed nagetekend. Altijd gemeend wel. 

Neem maar aan, de grotere kunstacademies hebben meer met originele kunst, dan dat je per se iets goed en mooi kunt tekenen. Voor alles is een plek. En kom op, het zijn kinderen. De waarde is de interesse, het plezier op die leeftijd . . . en dat zou altijd zo mogen zijn.
Ik vind geregeld een 'krabbeltje' boeiender dan een Rembrandt.

Laat je kind krassen, doen, durven. Nee, ongeïnteresseerd papier gebruiken is zonde. Maar als je ziet dat ze echt plezier hebben, een focus op waar ze mee bezig zijn, een verhaal, laat ze... of doe mee! ;)

Hebben ze moeite te durven? Ga ernaast zitten mee krassen. Geef kleine vrolijke opdrachtjes: teken dit blad vol met zonnen (of zo). Maak het papier vol met één kleur of meerdere kleuren, met verf of krijt, teken wanneer droog er vormpjes op met een zwarte pen (of zo). Als ze het niet weten, geef dat minstens een drietal opties. Ze kiezen er echt wel eentje uit of komen vaak zelf met een idee.
Gewoon een paar keer doen en proberen.

Ik heb soms binnen een korte tijd een huis vol bootjes, hoedjes, vliegtuigjes, eindeloos plak(band) knutselwerkjes, tekeningen, schilderingen... ja, dat vergt wat opruimen soms... we zijn toe aan een atelier :D

Je kind met plezier en interesse laten onderzoeken, ondervinden... en je zult je verbazen en zelf geïnspireerd raken.