Wednesday, May 16, 2018

Niets laat los . . .

De leegte omvatte de randen
van het lichaam, toen deze
het huis binnen liep
het tegen huid aan vlijde
Er stonden spullen
vervreemd te zijn
en ogend mooi te wezen


Ik was ooit kind
spaarde bierviltjes
met afbeeldingen van dranken
die ik toen en heden niet dronk


Ik was ooit het kind van vijf
dat haar eigen vader
vertelde helder en zeker:
Ik weet meer dan jou.
Nu ik minder weet
Geloof ik dat ik waarheid sprak


Struikelen mensen mijn,
of is het 'het', leven uit?
Is het moeilijk doen om niets,
kondigt het leven zich alleen maar
heel droogjes aan zo te zijn?


Ik droeg een kroon
van afscheid nemen
krachtig en zeker
waren laatste omhelzingen


Verstrengeld gebleven,
gebleken in mijn bewustzijn


Niets laat los

De knoop wordt dikker
alsmaar
dikker
het ademt soms lastig
vooral in huizen, leegte


Voor omhelzingen
mijn huis uit reizen
grenzen over (en terug)


In leerboeken dik gedrukt
boekenkasten vol
andermans levens,
bedrukt dat dat thuis
in thuisblijven zat


. . . het bleek in afscheid

- Viviane Rose, 2018

No comments:

Post a Comment