Friday, September 7, 2018

Glooiing voert

Verademd na platgeslagen wegen
Vlakte zwakt af
alleen nog maar zekere golfbewegingen
Ik ben de zee
in beweging,
of een klif
sprong in diepte

Bergen, alleen wanneer stilte
de ademhaling telt daar

Ik zak af naar het zuiden
dalen genoeg om vanuit op te stijgen
de euforische schommel

Glooiing voert
de hongerige

Viviane Rose, 2018

Monday, July 16, 2018

Mijn gedicht in de krant het Ommer Nieuws (27 juni - 4 juli)


Terug naar harmonie, terug van weggeweest

Geruisloos
vrij van wekker
verplichtingen weg, verlicht
Geruisloos samenvoegen


De overzijde aanstaren

De oever voelen

Wandelen maar!

Hand in hand
raken we dochter
moeder raakt, kleine vingers
een stemmetje klimt zich een weg
omhoog, naar hart

Hand in hand
verrast de dag jong

Ik luister naar liefheid
het vormt zich verbeelding
ons stelsel, bewegen tussen werelden, vullen leegte
een wilde aan rust, briesjes
picknicken, prikkelen van grassprieten
De geschenken van geboorte van een moeder

De dag lacht
geen school speelt
zich tussen ons in
De zomer van ons
weer het kind van mij
Ik de moeder in element
van jou, het ons-zijn

- Viviane Rose, 2018

Friday, June 22, 2018

Zo'n dag

Papa, je bent altijd, daar
voor een ander die er niet toe doet
in eigen omarming streel, jezelf
zielig hoopje acteerwerk

Wij vinden het zielig, ook dat
hoe zwaar jij het hebt tegen
de rotsen waar handen je
verwelkomen te redden van je dorst
van een plek van zilt naar zout
mensenbenen nergens voor staan

Ergens in zee
verdrink je in een constante
We zijn de rotsen af het land in
waar kinderen wachten te groeien
de bomen en vogels voorbij
astronautjes in spe en neerkijken
naar een zee van ver weg

- Viviane Rose, 2018

Sunday, June 17, 2018

(Een gedicht voor mensen die tegen of voor van alles zijn)

Op de kaft van een kinderboek een meisje
een fles in de hand met erin een brief
de zee voor haar, dat tot ver in haar verbeelding reikt
De brief van hoop tot aan verwachtingen
van vriendschappen met mede-aardbewoners
uit de zee, een leven, een zeemeermin
uit de zee, op een eiland, een eenhoorn
een regenboog aan fantasie


De fles zet ik geschrokken terug
in de kast met meisjesdromen
geen meer in een kapot gaande wereld
van regels en geen plezier
teveel uitgeleefd, té weinig ingeleefd
elke lelijkheid vervangt de andere
de een zichtbaar en de ander ingeslikt

In tweestrijd: welke vrijheden mogen behouden
welk individu ben ik dan
met mijn handen op mijn rug
ruik ik de frisse lucht astmatisch

! maar soms wil ik in een vliegtuig met een zwarte piet om een vuurtje heen dansen in mijn roze niet hema-jurkje terwijl de waterpijp klaarstaat om na de opgelaten ballonnen kleurrijk tegen blauwe lucht er vuurwerk knalt terwijl we de liefde bedrijven met de lelijkheid

– Viviane Rose, 2018