Friday, November 16, 2018

Zonder ze het weet

Gedwongen mijn kop te verkopen
aan het maatschappelijke marketingsysteem
strak trekken drukt mijn dochter mijn rimpels zichtbaar
is ze vol van liefde voor mijn hoofd

(ik ben je nooit kwijt geweest
zegt de vervorming van de spiegel)

In het scheurloze zitten barsten
onderhuids te knarsetanden om zich vast te bijten
aan zich openbaren

Dagelijkse hervindingen in haar dwingende handjes die over ribbels glijden
een glijbaan van dagen die tellen
In gratie ontkoopt ze het leven, zonder ze het weet
zonder ze het weet

- Viviane Rose, 2018

Friday, October 19, 2018

Op zichzelf af

Hij komt op zichzelf af
verbrandt in mijn dampkring
voor mijn bodem te raken
waar er aarde is om te groeien
rivieren om stroming te voelen

Hij komt op zichzelf af
stort langs mijn open bladen
neer, leest enkele zinnen
zegt mij een open boek te zijn

Hij komt op zichzelf af
maakt zichzelf historisch
opent deuren, tegelijkertijd, verleden
hij verwordt zijn huis: de deuren, de ramen
de dakgoot, de leidingen, de muren, het slot

Hij komt zelf op zich af

Langzaam sluiten mijn warme bladzijdes
dichtbij, terwijl hij zichzelf geen houding weet
hoe open te wrijven en lege bladzijdes te bevrijen

- Viviane Rose, 2018

Monday, July 16, 2018

Mijn gedicht in de krant het Ommer Nieuws (27 juni - 4 juli)


Terug naar harmonie, terug van weggeweest

Geruisloos
vrij van wekker
verplichtingen weg, verlicht
Geruisloos samenvoegen


De overzijde aanstaren

De oever voelen

Wandelen maar!

Hand in hand
raken we dochter
moeder raakt, kleine vingers
een stemmetje klimt zich een weg
omhoog, naar hart

Hand in hand
verrast de dag jong

Ik luister naar liefheid
het vormt zich verbeelding
ons stelsel, bewegen tussen werelden, vullen leegte
een wilde aan rust, briesjes
picknicken, prikkelen van grassprieten
De geschenken van geboorte van een moeder

De dag lacht
geen school speelt
zich tussen ons in
De zomer van ons
weer het kind van mij
Ik de moeder in element
van jou, het ons-zijn

- Viviane Rose, 2018

Friday, June 22, 2018

Zo'n dag

Papa, je bent altijd, daar
voor een ander die er niet toe doet
in eigen omarming streel, jezelf
zielig hoopje acteerwerk

Wij vinden het zielig, ook dat
hoe zwaar jij het hebt tegen
de rotsen waar handen je
verwelkomen te redden van je dorst
van een plek van zilt naar zout
mensenbenen nergens voor staan

Ergens in zee
verdrink je in een constante
We zijn de rotsen af het land in
waar kinderen wachten te groeien
de bomen en vogels voorbij
astronautjes in spe en neerkijken
naar een zee van ver weg

- Viviane Rose, 2018